අම්මෝ ඔන්න මාස හතරකට පහකට පස්සේ තමයි අනංමනං ලියන්න මේ පැත්තේ ආවේ. නොලියා ඉන්න හේතුව විදිහට වැඩ අධික කම විතරක්ම නෙමයි ලියන්න කම්මැලිකමත් හේතුවුනා කියලා කියන්න ඕන. හෑබෑයි ලියන්න කම්මෑලි වුනාට ඔයගොල්ලෝ ලියපුවා කියවන්නත් ඉඳලාහිටලා හරි ඒවාට කමෙන්ට් එකක් දාන්නත් අමතක කළේ නෑ.
අද මට ලියන්න හිතුනේ මේ ළගදි අපේ ගමේ වුනයි කියලා ආරංචි වෙච්චි සිද්ධියක්. මට කතාව අහන්න ලැබුනු විදිහට මෙහෙමයි.
එක ගෙදරක ඉන්නවා අවුරුදු10ක විතර පිරිමි ළමයෙක්. ළමයගේ තාත්තා තරමක් ධනවත් වයාපාරිකයෙක්. ගෙදර අම්මට එකයි, තාත්තට එකයි, ළමයව පන්ති ගෙනියන්න එකයි විදිහට යාන වාහන තියෙනවලු.
මේ ළගදි දවසක් තාත්තා මේ ළමයා කරපු මොකක් හරි වරදකට ළමයට හොදටම බැනලා. ගෙදරත් එක්ක තරහා වෙච්චි ළමයා මොකද කරලා තියෙන්නේ, ගෙදර තිබුනු වෑන් එකත් තනියම ස්ටාර්ට් කරගෙන තව ඒ වයසෙම ළමයෙක්වත් කතාකරගෙන කඩවත ජීවත් වෙන තමන්ගේ ආච්චිගේ ගෙදර යන්න පිටත් වෙලා. මේ ළමයා වෑන් එකේ සීට් එකේ ඉඳගත්තම පාර පේන්නෙත් නැති තරම් පොඩියි. කොහොම හරි ගෙදර ඉඳන් කිලෝමීටර දෙකක් තුනක් විතර ගිහින් මග නවත්තලා තිබුනු ත්රීවිලර් එකක රියදුරෙක්ගෙන් කඩවතට යන්න පාර අහලා. සීට් එකෙන් ඉස්සිලා බොහොම අමාරුවෙන් තමා ඔලුව එලියට දාල පාර අහලා තියෙන්නේ. රෑ කරුවලේ නිසා ත්රීවීල් එකේ රියදුරාටත් පාර ඈහුවේ පොඩි එකෙක් කියලා මීටර්වෙලා තියෙන්නේ ටිකක් වෙලා ගියාට පස්සේ.
කොහොම හරි ඒ මනුස්සයා සිද්ධවෙච්චි දේ තේරුම් ගත්ත ගමන් 119ට කතාකරලා පොලිසියට දෑනුම් දීලා. පොලිසියෙන් ඈවිත් වාහනේ නවත්තගෙන ළමයාව ගෙදරට අරගෙන යනකම් අම්මවත් තාත්තවත් දන්නේ නෑ ළමයාවත් වාහනේවත් ගෙදර නැතිබව. ත්රීවිලර් එකේ මනුස්සයාගෙන් පාර ඈහුවෙ නැත්නම් ළමයි දෙන්නා කොහෙන් නවතීද?
කෙනෙක්ට හිතෙන්න පුලුවන් මහ දඩබ්බර, හිතුවක්කාර ළමයෙක් කියලා. ඒ වුනත් මෙතන තියෙන ප්රශ්නය තමයි ඇත්තටම වැරැද්ද කාගෙද?
ප.ලි: පහුගිය මාසේ, ඒ කියන්නේ ජූනි මාසේ 10 වැනිදට මම අනංමනං ලියන්න පටන් අරන් අවුරුද්දක් වෙනවා. මේ කාලය ඈතුලත මම ලිපි 27 දාලා තියෙනවා. මහා ලොකු ගාණක් නෙමයි. හැබයි මම බලාපොරොත්තුවුනාට වැඩිය ඒ තත්වය හොදයි. ඉතින් අවුරුද්දක කාලය ඈතුලත මගේ අනංමනං ගැන ඔයගොල්ලන්ට හිතුනු අනංමනං දාලා මාව දිරිමත් කරපු ඔයගොල්ලන්ට බොහොම ස්තුතියි! විශේෂයෙන්ම මේ පැත්තේ මුලින්ම ඈවිත් මාව දිරිමත් කරපු හසිත, දුමි අයියා, දඟමල්ලටත් නිතරම අනංමනං බලලා අදහස් දක්වපු හිස් අහසේ සඳරුටත්, මධුරංග අයියටත්, ඔබ සෑම දෙනාටත් බොහොම ස්තුතියි! 
